Ανάμεσα στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν σήμερα οι εταιρείες ύδρευσης είναι και υιοθέτηση πολιτικών για το νερό προς την κατεύθυνση της βιώσιμης ανάπτυξης.
Με δεδομένο το υδατικό πρόβλημα σήμερα, η παραδοσιακή πολιτική της διαχείρισης του νερού (σύμφωνα με την οποία η λύση για την αυξημένη ζήτηση του νερού συνδέεται με τη διαρκή ανεύρεση νέων υδατικών πόρων και την επέκταση και κατασκευή νέων δικτύων ύδρευσης) θα πρέπει να αντικατασταθεί με μια περιβαλλοντικά πιο φιλική, αλλά και οικονομικά πιο αποδοτική πολιτική, που θα έχει στόχο τον έλεγχο της ζήτησης του νερού.


Η μονοδιάστατη εφαρμογή της διαχείρισης της προσφοράς του νερού έως σήμερα έχει οδηγήσει σε ένα οικονομικό και περιβαλλοντικό αδιέξοδο, εξαντλώντας τα υδατικά αποθέματα. Η ανάγκη επαναπροσδιορισμού των αρχών και των μεθόδων της υδατικής πολιτικής προς μία περισσότερο βιώσιμη, φιλική προς το περιβάλλον προσέγγιση, έχει στρέψει το ενδιαφέρον των ειδικών προς τις αρχές και τις μεθόδους της διαχείρισης της ζήτησης του νερού, η οποία στοχεύει στον έλεγχο των υδατικών χρήσεων και την προσαρμογή τους στις δυνατότητες των υδατικών αποθεμάτων.

Η διαχείριση της ζήτησης, προκειμένου να επιτύχει την εξοικονόμηιση νερού χρησιμοποιεί ένα μεγάλο εύρος τεχνικών και εργαλείων που μπορούν να διακριθούν σε τρεις κατηγορίες:
α. στις οικονομικές τεχνικές, οι οποίες μέσω της εφαρμογής οικονομικών κινήτρων, όπως φόροι, πρόστιμα, υψηλότερες τιμές κυβικού νερού κλπ, έχουν ως στόχο να δημιουργήσουν στους καταναλωτές την αίσθηση της ορθολογικότερης χρήσης και της εξοικονόμησης.
β. στις τεχνικές δομής και λειτουργίας, που μεταβάλλουν τις ήδη υπάρχουσες δομές (διαχείριση και εκσυγχρονισμός των δικτύων διανομής, αναδιάρθρωση των διοικητικών δομών των επιχειρήσεων ύδρευσης), ώστε να επιτευχθεί καλύτερος έλεγχος στον κύκλο παραγωγής και διανομής νερού και
γ. στις κοινωνικοπολιτικές τεχνικές, που αναφέρονται στα μέτρα που λαμβάνονται ώστε να προτρέπονται οι καταναλωτές στην εξοικονόμηση του νερού, όπως προγράμματα λαικής επιμόρφωσης και εκπαίδευσης, έρευνες αγοράς κλπ.

Ειδικότερα για τις οικονομικές τεχνικές, η κοστολόγηση του νερού με βάση την πλήρη αξία του, συνυπολογίζοντας δηλαδή εκτός του άμεσου κόστους και το κόστο ευκαιρίας και το περιβαλλοντικό κόστος του νερού, αποτελεί πλέον απαραίτητη προυπόθεση για την εφαρμογή της Ευρωπαικής Οδηγίας Πλάισιο για το νερό (2000/60/ΕΕ). Αδυναμία εφαρμογής αυτής της αρχής, το οποίο σημαίνει αντιμετώπιση του νερού είτε ως κοινωνικού αγαθού που πρέπει να παρέχεται δωρεάν, είτε ως χαμηλής αξίας ανανεώσιμου φυσικού πόρου, έχει οδηγήσει σε αναποτελεσματικότητα, καθώς και σε σπατάλη και περιβαλλοντικά καταστροφική διαχείριση του νερού.


Αρχική Σελίδα       Ύδρευση       Αποχέτευση      Περιβάλλον       Οικονομικές Υπηρεσίες       Προγραμματισμός